Goed.. Het leuke van niet al te veel plannen is dat je zonder problemen op het laatste moment kunt bepalen wat je gaat doen. Vanmorgen liep ik naar het winkeltje voor onze dagelijkse broodjes. Op de heenweg zag ik ineens een aanplakbiljet van fietsverhuur. Ik maakte een foto en appte deze direct naar Niek.
Toen ik terug bij onze tent kwam met de broodjes reageerde Niek direct enthousiast. We hadden de keuze uit allerlei verschillende fietsen. Met al die hoogteverschillen is een mountainbike wel handig. En dit keer bleek de fietsenverhuur geen verzameling afdankertjes zoals op Naxos, maar we kregen hartstikke goede fietsen. Het waren wel jok- en fopfietsen hoor! Ja echt, met een motortje. Waarvan we zeiden dat we er niet aan zouden beginnen gebeurde toch. Met als grote voordeel dat je veel makkelijker wat grotere afstanden kan afleggen. En hoogtemeters ook!
Voor het eerst trappen op zo’n fiets geeft eigenlijk wel een lekker gevoel. Wie houd je nou voor de gek door te zeggen dat je dat niet wil? Je schiet gelijk vooruit als je een keer aanzet. Dus vol goede moed begonnen we aan de tocht van Caldonazzo, waar we de fietsen gehuurd hadden, naar Borgo Valsugana. Het netwerk van fietspaden is hier echt top en met zo’n 55 minuten hadden we, ook met enig stilstaan en zoekwerk, de tussenbestemming 20 kilometer verderop al bereikt. Een alleraardigst dorpje en juist doordat het niet allemaal zo strak onderhouden was, had het heel veel sfeer. We wandelen wat rond, dronken een kopje koffie en cappuccino (voor samen 2,60!) en pakten de fiets weer op.
Tijd voor wat hoogtemeters dus via de cache-app een route uitgezocht. Die ging gelijk steil omhoog. Maar met de EMTB (de jok- en fopfiets zoals die door een Limburgse cursusdocent ooit genoemd werd) ging dat top. Tot de weg overging in een zandpad. En weer even later nog steiler in een pad met allemaal losliggende stenen. Ik ging dapper omhoog, maar Niek bleef staan. “Hier begin ik niet aan.” Ik draaide om en gleed al slippend over de losse stenen weer een meter of 30 naar beneden. Ik moest Niek gelijk geven. Dit was voor ongeoefende mountainbikers niet verstandig (sorry, voor het verhaal was het misschien leuker geweest ;-)).
Maar er was nog een andere route naar het volgende plaatsje Roncegno en die liep flink omhoog via Torcegno en Ronchi Valsugana. Het klimmen ging met de motor aan vrij soepel. We klommen naar ruim 700 meter. En vandaar mochten we heerlijk afdalen naar het dorpje. Wat een gaaf gevoel! We tikten op momenten ruim boven de 60 kilometer per uur aan! En daar helpt die motor dan niet meer aan mee… Wat gaaf! We fietsen rustig terug richting Caldonazzo, maar hadden nog ruim tijd over voor we de fietsen moesten terugbrengen. We hadden dus nog een omweg nodig. Dus klommen we aan de zuidkant van Caldonazzo nog eens naar bijna 1000 meter hoogte. De batterij leverde ineens wel snel streepjes in. Om het onheil niet te veel te tarten, draaien we om, genoten nog even van de super afdaling en leverden de fietsen na ruim 50 kilometer en vele hoogtemeters (een beetje) moe maar voldaan weer in.
En waar blijft nu die houten reet vraag je je af? Nou ja, we hadden nog tijd over. En door Jesse (nog bedankt!) waren we getipt dat Arte Sella een mooie belevenis zou zijn. In 1986 is hier een world expo geweest en nu ligt er nog een mooi park met daarin bijzondere, veelal houten, beelden die op een of anderen manier opgaan in hun omgeving of soms zelfs letterlijk in de vegetatie. Er waren allerlei kunstwerken. En naast dat de houten reet toch ook wel een beetje van het fietsen kwam, mogen jullie zelf bepalen welke foto het meest op die houten reet leek.
Na een wandeling van zo’n drie kwartier was het mooi geweest. Opnieuw van zo’n 1000 meter afdalen maar nu met de auto. Het was weer een topdag. En voor morgen hebben we vandaag ook nog eens een wijnproeverij geboekt, dus ons weekend begint top!
Italië 2020
Dag 1 – Bestemming onbekend
Dag 2 - Kleurrijk en nat Innsbruch
Dag 3 - Tante Gert en de Olympsche gedachte
Dag 4 - Italië here we come!
Dag 5 - Zeker geen vruchteloze expeditie
Dag 6 - Luieren, of toch niet...
Dag 7 - Een jok- en fopfiets en houten billen
Dag 8 - Klinkende glazen en rammelend bestek
Dag 9 - Van Panarotta naar Panna cotta
Dag 10 - Campinggas(ten) on tour
Dag 11 - Treinen naar Trento (waarom het ov in Italië zo goedkoop is)
Dag 12 - Inpakken en door...
Dag 13 - Saai Sankt Johann en karaktervol Kitzbühel
Dag 14 - Diepe dalen en enorme hoogtepunten
Dag 15 - Koeiencorso en Speedy Gonzalez
Dag 16 - Uren in de rij voor een trio
Dag 17 - Om door een ringetje te halen
Dag 18 - Happy Heidelberg
Dag 19 - Indrukwekkende plekken
Ha Mannen, ik geniet erg van jullie verhalen maar ook vooral van de fotos. Zoveel herkenning. Wat is Italië toch mooi.
Fijn dat jullie dit delen.
Veel plezier daar nog.
Marijke