We zitten hier zo’n 60 kilometer van de Krimml Wasserfälle af, met een valhoogte van 380 meter de hoogste watervallen van Europa. Als we dan toch zo dichtbij zijn.. We reden naar de voet van de watervallen en gingen van start met onze nieuwe prikstokken in de aanslag. En wat liep dat gelijk lekker zeg! Ik zei tegen Niek op een gegeven moment dat het me deed denken aan die fietsen met zo’n batterij erin.. Nou dat vond Niek niet! Maar het liep echt supermakkelijk omhoog en we haalden de een na de ander in. Ondertussen keken we natuurlijk op allerlei uitkijkpunten naar de watervallen. En zelfs bij het echt steile deel bleef het dankzij de stokken goed gaan. Toen we van 1050 meter op 1460 meter aangekomen waren, hadden we de bovenste watervallen bereikt.
De indruk die zo’n enorme watermassa op je maakt, kennen we wel nadat we de Niagara Falls in Canada vorig jaar hebben bezocht. Maar het blijft toch iets heel bijzonders om dat water met kracht zijn weg te zien vinden. Op een bordje bovenaan stond ook dat er een restaurant op een half uur lopen verderop zat. Dit was nog een 100 meter klimmen langs het toevoerende riviertje voor de waterval, de Krimmler Ache. En eigenlijk was dit bijna nog mooier. Tot ineens het water rustig werd, de blik wat wijdser en wij zelfs twee restaurantjes zagen opdoemen.
We kozen het achterste restaurant omdat dit wat dichter bij het water zat. En dit was geen verkeerde keuze, want ze hadden voor ons een heerlijke Spritz met allerlei besjes erin. Daarbij kregen wij een heerlijk Kasbrot geserveerd. Dit was ook echt kaas met brood en niet andersom.
Het kostte ons moeite dit lekkere plekje te verlaten, maar we moesten natuurlijk ook nog terug. De eerste honderd meter dalen terug naar de watervallen ging soepel, die waren relatief vlak. Maar toen begon de afdaling langs het steile deel. En wat er toen met Niek gebeurde, ik weet het niet. Hij rauschtte met zijn stokken naar beneden, echt niet normaal. Ik had al de hele tijd wat last van het afdalen aan m’n knie en deed het dus relatief behoedzaam. Ik prikte de stokken voor me, zodat ik de belasting voor mijn knie kon opvangen. Maar Niek prikte gewoon achter zich alsof hij op de vlakke weg liep en ging echt als een Speedy Gonzalez naar beneden. En hij had daar ook nog eens superveel plezier in: “Dit kost me echt helemaal geen energie zo!”.
En ik was uiteindelijk erg blij dat we weer bij het startpunt waren aangekomen. We reden de mooie route terug naar huis met een prachtig uitzicht op de Grossvernediger, 3.666 meter hoog en daardoor is er altijd sneeuw zichtbaar. Ook konden we van afstand een blik werpen op de Grossglockner, met 3.798 meter nog iets hoger. Wie weet gaan we ooit zo’n berg beklimmen. Wie gaat er mee?
Niek kookte bij de Airbnb aangekomen heerlijke gnocchi met gehakt en groente (eigenlijk hadden het gehaktballen moeten worden, maar dat lukte niet met deze pannen, desalniettemin smaakte het weer prima). Ik ruimde intussen vast de koffer weer in. Morgen moeten we namelijk al voor 9 uur vertrekken. Dat is niet erg, want we gaan op bezoek bij tante Truus (een zus van mijn vader). En wie weet kunnen we dalijk nog gewoon genieten van Wie is de Mol? Tschüss!
Italië 2020
Dag 1 – Bestemming onbekend
Dag 2 - Kleurrijk en nat Innsbruch
Dag 3 - Tante Gert en de Olympsche gedachte
Dag 4 - Italië here we come!
Dag 5 - Zeker geen vruchteloze expeditie
Dag 6 - Luieren, of toch niet...
Dag 7 - Een jok- en fopfiets en houten billen
Dag 8 - Klinkende glazen en rammelend bestek
Dag 9 - Van Panarotta naar Panna cotta
Dag 10 - Campinggas(ten) on tour
Dag 11 - Treinen naar Trento (waarom het ov in Italië zo goedkoop is)
Dag 12 - Inpakken en door...
Dag 13 - Saai Sankt Johann en karaktervol Kitzbühel
Dag 14 - Diepe dalen en enorme hoogtepunten
Dag 15 - Koeiencorso en Speedy Gonzalez
Dag 16 - Uren in de rij voor een trio
Dag 17 - Om door een ringetje te halen
Dag 18 - Happy Heidelberg
Dag 19 - Indrukwekkende plekken
0 reacties