Eerst moeten we nog even terugblikken naar gisterenavond. We hadden al aangekondigd een leuk plekje te zoeken voor onze maaltijd. Toen we gisteren de trip naar Albanië gingen boeken, hadden we al een gezellig aangekleed restaurantje gezien. Hier besloten we heen te gaan. Het duurde even voor we opgemerkt werden, maar toen de baas een meisje een uitbrander had gegeven en op ons had gewezen, kwam dat in orde. Een uitgebreide menukaart met een heerlijke roséwijn daarop. Niets mis mee! Niek zocht een hamburger uit met spek en kaas. En ik zag pork ribs. Laat ik daar nou gek op zijn! Er stonden twee soorten op en ik wees de portie van 300 gram aan, bescheiden als ik ben. We bestelden er ook een salade bij.

Nu kwam de salade overal steeds direct, hier kreeg ik eerst mijn hoofdgerecht. En wat voor gerecht! Een enorme bult botten-met-vlees vulde mijn bord, gelardeerd door een bijna evengrote bult met frietjes. Ik dacht: oh jee.. dit gaat geloof ik nooit lukken. Niek schoot in de lach. Ik pakte een frietje: koud. Nog een frietje: ook koud! Dus ik riep de ober erbij en verzocht om warme friet. Dat kon natuurlijk, maar ik kon beter de lading friet op mijn bord laten liggen, hij zou nieuwe frietjes brengen. Die kwamen ook snel en ook Niek zijn maaltijd en de salade waren inmiddels gearriveerd. Als een ware carnivoor stortte ik mij op de berg spareribs die mij aan lag te staren. En wat waren ze gaar en lekker! Ik pakte een bot vast en daar gleed het vlees werkelijk vanaf. Heerlijk! Maar.. de portie kon nooit kloppen: 300 gram! Moedig at ik mij door de eerste heerlijke ribbetjes heen, maar de berg werd maar niet kleiner. De friet was inmiddels van mijn bord geschoven en deels bij de nieuwe warme friet op het bord beland, zodat mijn bord al minder vol leek. Maar dat hielp ook niet.

Ik vrat me letterlijk bijna een ongeluk. Niek kon ook van zijn maaltijd genieten en de wijn smaakte voortreffelijk. Maar toen de rekening kwam, bleek plots wat er uitermate verkeerd was gegaan. Ik had niet 300 gram ribbetjes gekregen, maar een kilo! En dan niet een kilo zoals vaak in Nederland, waar je een beetje vlees tussen de botten weg moet eten… nee! Een kilo waar Napoleon haast zijn standaardmaat van had kunnen maken. Wij betaalden met gêne de rekening, lieten de helft staan en verlieten gehaast het restaurant. Op zoek naar de bloedmaan, maar net als op veel plaatsen in Nederland bleef die achter de wolken verborgen. Het leverde overigens wel een prettige wandeling op waarbij het eten even kon zakken..

Dan eindelijk vandaag, dag 6. We hadden op het programma gezet om vandaag het klooster van Sveti Naum (Sint Naum) te bezoeken, vlak bij de Albanese grens. Iedereen die we tot nu toe hadden gesproken, was hier laaiend enthousiast over. Eerst een minuut of 20 met onze ‘vaste’ taxichauffeur en dat leerde ons dat je altijd afspraken moet blijven maken over de taxirit en met name over de prijs! Waar hij ons voor 400 Dinar de 15 minuten naar Ochrid had gebracht, moesten we nu 1000 Dinar betalen! Ik had gelijk de pee in. 17 euro voor een taxi is in Nederland niet veel geld, maar hier wel!

Enfin, dat moest ik even van me afzetten. We betraden het park, want zo mag je het tegenwoordig wel noemen, van het klooster van Sveti Naum. We kwamen eerst langs een soort boulevard met aan de linkerkant alleen maar kraampjes met souvenirs en rechts een strand met ligbedjes. Daaropvolgend liepen we tussen een tiental restaurants door. Om vervolgens uit te komen bij waar iedereen zo hoog van opgaf: het klooster. We liepen een toegangspoort door en kwamen op een binnenpleintje. Op dit pleintje stond een kerkje waar je voor moest betalen. De muren eromheen waren niet heel bijzonder. Het leukste was nog dat er overal pauwen rondliepen die hun karakteristieke geluiden maakten. Niek was briljant door me te zeggen: “Ik weet wel waarom hier overal die pauwen lopen. Ze roepen de hele tijd ‘St Naauum, st Naauum!’” Geweldig!

Maar verder vonden we het niet heel bijzonder. Gelukkig hadden we ook gehoord dat je een rondje om de bronnen kon lopen. Dat was een heerlijke wandeling langs twee kerkjes en door prachtig natuurgebied. We hebben in één van de kerkjes beiden een kaarsje opgestoken voor allen die ons dierbaar zijn. Toen we het rondje voltooid hadden, namen we bij één van de restaurants een bootje met gids. Een alleraardigst oud mannetje dat met fysieke motor, zoals hij het noemde, ons een tour over het water gaf. Want een echte motor was in dit natuurgebied niet toegestaan. Met dit bootje voeren we een minuut of 25 de bronnen over. Dat was prachtig. Op diverse plekken zag je luchtbellen uit de bodem komen, zwommen prachtige vissen of lagen schildpadden te zonnebaden. Een openluchtaquarium!

We wisten gelukkig hoe laat de bus terug zou gaan. We waren op tijd buiten het park bij de bushalte. Maar daar kwamen we in Cubaanse toestanden terecht. De een na de ander kwam naar ons toe om ons een taxirit aan te bieden voor “the same price as the bus”. Natuurlijk bleek dat niet zo te zijn en toen men begreep dat wij wisten dat de bus er bijna aankwam, staakte men uiteindelijk de pogingen. Wij moesten een kwartiertje wachten en zagen in die tijd enkele anderen wel vallen voor de vleierij van de taxi-hobbyisten.

In 25 minuten waren we met de bus terug. We gingen op zoek naar een restaurantje en kwamen uit bij het beste restaurant tot nu toe! Al regelmatig wilde Niek of ik Moussaka bestellen. Maar tot nu toe hadden we iedere keer het antwoord gekregen: “Just finished for today”. Ja ja… Maar hier hadden ze het zowaar. En nog hartstikke lekker ook! En nog een pluspunt: onze twee gerechten, een mandje met brood, pindzur en twee halve liters Lasgo kostten bij elkaar inclusief fooi 11 euro!

Hiervan moesten wij natuurlijk even uitbuiken. De middag brachten wij door met een boek en een droom. Tot Niek opeens zei: “Men wacht op ons verslag, aan het werk!” Et voilá, hopelijk hebben jullie ervan genoten.

Dag 5 < – > Dag 7

Macedonië 2018
Dag 1 – Aankomst
Dag 2 – Pinnen in Ohrid
Dag 3 – Eerste ontdekkingstocht
Dag 4 – Extreme rustdag
Dag 5 – Het strand van Bane 2
Dag 6 – Sveti Naum
Dag 7 – Albanië
Dag 8 – Wandeling naar Struga
Dag 9 – Macedonisch leren eten
Dag 10 – Nationaal park Galicica
Dag 11 – Spelletjes en lezen
Dag 12 – 50 tinten grijs of wild-west-taferelen
Dag 13 – Met de huur-auto op pad
Dag 14 – Moussaka en Baklava
Dag 15 – The end